Na przełomie XIX i XX wieku samochody elektryczne nie były ciekawostką. W dużych miastach, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, stanowiły wyraźną część ruchu i produkcji. Dla wielu kierowców miały przewagę nad pierwszymi autami spalinowymi, które były głośne, brudne i trudne w uruchomieniu.
Dlaczego elektryk pasował do miasta
Główne zalety widziano w prostocie obsługi. Elektryka uruchamiało się bez korby, a jazda była cicha i bez spalin. Takie auta często reklamowano jako eleganckie samochody miejskie, także dla kobiet, które nie musiały zmagać się z ręcznym rozruchem silnika.
Jaką część rynku zajmowały? Według amerykańskiego Departamentu Energii elektryki stanowiły około jednej trzeciej wszystkich pojazdów na drogach USA na początku XX wieku. Inne opracowania podają różne wartości, na przykład około 28 procent aut na drogach albo 38 procent aut wyprodukowanych w 1900 roku. Rozbieżność wynika głównie z tego, co i jak liczono, dlatego bezpieczniej mówić o „mniej więcej jednej trzeciej”.
Detroit Electric i ograniczenia, które pozostały
Jedną z najbardziej znanych marek była Detroit Electric, założona w 1907 roku w Detroit. Do 1939 roku wyprodukowano około 13 000 takich aut, a szczyt sprzedaży, rzędu 1000-2000 sztuk rocznie, przypadł na połowę lat dziesiątych. Producent deklarował, że wóz niezawodnie pokonuje około 80 mil (około 130 km) na jednym ładowaniu, a jego prędkość maksymalna wynosiła około 20 mil na godzinę (około 32 km/h). Wśród właścicieli wymienia się m.in. Clarę Ford, żonę Henry’ego Forda, oraz Thomasa Edisona. Marka przetrwała dłużej niż sama złota era elektryków: ostatni samochód opuścił fabrykę 23 lutego 1939 roku.
Mimo tych zalet elektryki miały wady, które ograniczały ich użycie:
- Zasięg: wystarczał w mieście, ale poza nim sprawiał kłopot.
- Ładowanie: wymagało dostępu do prądu, a poza miastami sieci elektryczne były ograniczone.
- Cena: elektryki były zwykle droższe od aut spalinowych, a baterie dodawały masy i kosztów.
- Prędkość: nie nadawały się do długich, szybkich podróży.
Sprzedaż elektryków osiągnęła szczyt na początku lat dziesiątych XX wieku, a potem wyraźnie spadła, o czym piszemy w jednym z kolejnych kroków. Te ograniczenia nie przeszkadzały, dopóki auta służyły głównie w mieście. Kłopot zaczynał się, gdy ludzie chcieli jeździć dalej, a drogi i stacje paliw zaczęły łączyć miejscowości.
Co z tego wynika dziś
Dzisiejsze samochody elektryczne zmagają się z podobnym pytaniem co sto lat temu: jak daleko jadę i gdzie naładuję. Różnica polega na tym, że zasięgi i sieć ładowania są dziś nieporównanie większe. Jeśli rozważasz, czy elektryk pasuje do Twojego sposobu jazdy, zajrzyj do materiałów na EV TV albo napisz do nas.