Pod koniec XIX wieku elektryczne pojazdy wyszły z pracowni na ulice. W ciągu dwóch lat zdarzyły się dwie rzeczy, które pokazały możliwości napędu na prąd: w wielkich miastach ruszyły pierwsze taksówki bateryjne, a elektryczny samochód jako pierwszy pojazd drogowy przekroczył 100 km/h.
Taksówki w Londynie i Nowym Jorku
W Londynie inżynier Walter Bersey zbudował elektryczną dorożkę, którą pokazano w 1896 roku na wystawie w South Kensington. Jego pomysłem była szybka wymiana akumulatorów: zużyty zestaw miał być zastępowany naładowanym w ciągu około pięciu minut. Dwanaście takich pojazdów weszło do służby dla spółki London Electrical Cab Company 19 sierpnia 1897 roku, a flota urosła później do około 75. Od charakterystycznego szumu pracy zyskały przydomek „koliberki”. Opłaty były takie same jak w dorożkach konnych.
Przedsięwzięcie nie przetrwało długo. Szklane płyty akumulatorów okazały się delikatne i kosztowne w wymianie, a duża masa baterii przyspieszała zużycie opon. Spółkę zlikwidowano w sierpniu 1899 roku.
W 1897 roku także w Nowym Jorku zaczęły jeździć elektryczne taksówki. Wkrótce powstała firma Electric Vehicle Company, która nie sprzedawała samochodów, tylko je dzierżawiła i prowadziła stacje do wymiany akumulatorów oraz napraw. W 1899 roku miała na koncie kilkaset pojazdów, ale przedsiębiorstwo ostatecznie zbankrutowało w 1907 roku.
La Jamais Contente i granica 100 km/h
W 1899 roku trwała rywalizacja o rekord prędkości lądowej. Belg Camille Jenatzy miał rywala we francuskim kierowcy Gastonie de Chasseloup-Laubat, który ustanawiał kolejne rekordy w styczniu. Ostatnie słowo należało do Jenatzy’ego: 29 kwietnia 1899 roku w Achères pod Paryżem osiągnął on około 105,9 km/h w elektrycznym pojeździe „La Jamais Contente”. Jest to uznawane za pierwsze przekroczenie 100 km/h przez pojazd drogowy. W części opracowań pojawia się też data 1 maja, ale najczęściej podaje się 29 kwietnia.
Jenatzy, z powodu rudej brody nazywany „Czerwonym Diabłem”, jechał pojazdem zaprojektowanym wyłącznie do bicia rekordów prędkości, a nie do zwykłej jazdy. Pojazd miał kształt torpedy i lekkie nadwozie ze stopu o nazwie partinium (aluminium, wolfram, magnez). Napędzały go dwa silniki elektryczne Postel-Vinay o mocy około 25 kW każdy, które poruszały tylną oś. Dziś auto można zobaczyć w muzeum samochodu i turystyki w zamku w Compiègne, we Francji.
Co z tego wynika dziś
Oba wydarzenia pokazują dwie strony tej samej technologii. Silnik elektryczny dawał szybką, cichą jazdę, ale ciężkie akumulatory i wymiana baterii kosztowały. Wymiana baterii w taksówkach przypomina dzisiejsze rozmowy o szybkim ładowaniu i serwisowaniu. Więcej o współczesnych elektrykach znajdziesz na EV TV, a jeśli masz pytanie do nas, napisz tutaj.
Źródła
- Walter Bersey - Wikipedia (otwiera się w nowej karcie)
- Electric Vehicle Company - Wikipedia (otwiera się w nowej karcie)
- La Jamais Contente - Wikipedia (otwiera się w nowej karcie)
- Camille Jenatzy - Wikipedia (otwiera się w nowej karcie)
- History of the electric vehicle - Wikipedia (otwiera się w nowej karcie)