Przez kilkadziesiąt lat po pierwszej epoce samochodów elektrycznych niewiele się działo. Zmiana przyszła w 1973 roku, gdy ceny ropy gwałtownie wzrosły. Ten krok osi czasu opisuje, jak kryzys naftowy na chwilę przywrócił zainteresowanie elektrykami i dlaczego ta fala szybko opadła.
Embargo naftowe 1973 roku
Podczas wojny arabsko-izraelskiej w 1973 roku arabscy członkowie OPEC nałożyli embargo na dostawy ropy do Stanów Zjednoczonych. Zniesiono je w marcu 1974 roku, ale cena ropy najpierw się podwoiła, a potem wzrosła czterokrotnie. W USA brakowało paliwa, a przy stacjach tworzyły się kolejki. Władze wprowadziły środki oszczędnościowe, między innymi ogólnokrajowe ograniczenie prędkości do 55 mil na godzinę. Zależność od ropy stała się tematem polityki państwa: 7 listopada 1973 roku administracja prezydenta Nixona ogłosiła program Project Independence, a w kolejnych latach powstała między innymi Strategiczna Rezerwa Ropy Naftowej.
Małe elektryki i program badań
Jednym z najbardziej znanych samochodów tamtej fali był CitiCar, produkowany od 1974 do 1977 roku przez firmę Sebring-Vanguard z Florydy. Był to niewielki, klinowaty pojazd do krótkich przejazdów po mieście, zasilany bateriami kwasowo-ołowiowymi. W zależności od wariantu osiągał od około 40 do 80 km/h, a zasięg wynosił około 40 mil, czyli około 65 km. Według encyklopedycznych opracowań wszystkich wariantów rodziny CitiCar wyprodukowano do 1979 roku około 4,4 tysiąca sztuk.
W 1976 roku amerykański Kongres uchwalił ustawę Electric and Hybrid Vehicle Research, Development, and Demonstration Act (Public Law 94-413, 17 września 1976). Ustawa zakładała przyspieszenie badań i pokazowe wdrożenia pojazdów elektrycznych i hybrydowych. Jako argument wskazano, że największa część ropy idzie na transport, że wiele jazd w mieście to krótkie przejazdy oraz że pojazdy elektryczne nie emitują w miejscu użytkowania istotnych zanieczyszczeń ani hałasu. Prototypy testowane przez koncerny, takie jak General Motors i American Motors, według Departamentu Energii USA rozpędzały się zwykle do około 45 mil na godzinę (około 72 km/h) i przejeżdżały około 40 mil (około 64 km) na jednym ładowaniu.
Dlaczego fala opadła
Tanie paliwo i postępy w silnikach spalinowych zmniejszyły zainteresowanie alternatywami. Departament Energii USA opisuje kolejne lata jako okres, w którym technika elektryczna niemal się nie rozwijała. Elektryki z baterią kwasowo-ołowiową dawały niewielki zasięg i prędkość, więc nadawały się głównie do krótkich tras miejskich. Do tematu wrócono dopiero w latach 90., gdy zmieniły się przepisy dotyczące czystości powietrza, w tym regulacje stanu Kalifornia.
Co z tego wynika
Ta epoka pokazuje, że o sukcesie samochodu elektrycznego decyduje bateria, a nie sam silnik. Dziś bateria trakcyjna ma wielokrotnie większy zasięg niż CitiCar, ale pytania o zasięg i ładowanie wracają. Rzeczowo omawia je artykuł zasięg: co na niego wpływa. Jeśli rozważasz zakup elektryka i chcesz porozmawiać o jego stanie technicznym, napisz do warsztatu LuCars.
Źródła
- Office of the Historian (US): Oil Embargo, 1973-1974 (otwiera się w nowej karcie)
- US Code, Title 15, Chapter 52: Electric and Hybrid Vehicle Research, Development, and Demonstration (otwiera się w nowej karcie)
- US Department of Energy: The History of the Electric Car (otwiera się w nowej karcie)
- Wikipedia: Citicar (otwiera się w nowej karcie)